Home
Nieuws
Kinkelutenbal
Kinkelutenbal 2017
Wat is het Kinkelutenbal?
Geschiedenis
Data Kinkelutenbal
Kaartverkoop
Blai op de May
Foto`s
Leden
Nostalgie
Gastenboek
Contact
 
 
 
`t Mays Kabaol
De Mayeners
Korenbeurs
 

Geschiedenis

"We gaon unne Kinkeluut vangen, want maoke kunne we um nie!"

De oprichting van carnavalsvereniging de Kinkeluten en het ontstaan van het Kinkelutenbal.

Tussen de zestien en achttien jaar waren we in 1964-1965, toen we als een groep jongens en meiden regelmatig met elkaar op stap gingen. Walther Rovers, Marius Rovers, Cor de Zeeuw en Bert Huijben vormden een vriendengroep, die optrok met een groep meiden, die bestond uit Marlies Oome, Jenny van der Veeken en Hanneke Huijben. Bij deze groepen sloot zich al ras een aantal andere vrienden en vriendinnen aan, waaronder Karel Anemaat, Harrij van Meer, Rianne van der Veeken en José de Vries. Later ook Jan de Zeeuw, Jan Segeren en Pieter van der Veeken. Vaak trokken we in de weekeinden, per Puch of Thomos en de meiden op hun Mobilettes, er op uit op zoek naar vertier. Op weg naar soosen als La Cabane of Hommeles in Oosterhout, naar de Sim Sam of de Suykerkist in Breda. Vaak zaten we echter ook gewoon in Made bij soos Occotorro, die in het hotel de Korenbeurs gevestigd was.

De Korenbeurs in de jaren 60

Bedevaart: Meikes Dorst
Devoot waren we ook, zo zelfs dat we ter bedevaart gingen. Op de eerste zondag in mei sprongen we zeer vroeg uit de veren om, vanuit Made via den Duin, het eind den Hout, door de Teteringse bossen, te voet naar Dorst te gaan. Dit werd toen dauwtrappen genoemd en de bedevaart naar Dorst heette "Meikes Dorst" (genoemd naar de maand Mei). Na de mis gingen we regelrecht naar de kroeg aan de overzijde van de Marcoenkerk om daar te genieten van waar het bij ons allemaal om ging gezellig onder elkaar bier drinken. Dat duurde dan tot diep in de middag. De voettocht terug ging dan een stuk moeizamer. `s Avonds moesten we dan, om van de vermoeienissen uit te rusten, toch nog even bij elkaar komen in de Korenbeurs. Onze ouders begrepen daar helemaal niets van. We hingen daar dan in een bankstel dat in het café stond en praatten dan honderduit van wat we een paar uur eerder mee gemaakt hadden.

Kermis en carnaval
De Kermis was toen in Made nog dé attractie van het jaar, maar carnaval begon bij het Madese volk (Mayenèrs) meer en meer terrein te winnen. Zeker ook bij ons jongeren. Diversen van ons hadden al op een of andere manier via carnavalsoptochten kennis gemaakt met carnaval en deze ervaringen gaven stimulans aan de gedachte om zelf als groep eens mee te gaan doen. Echte carnavalsverenigingen waren er nog niet veel. De meeste deelnemende groepen bestonden uit buurtverenigingen, welke naast haar normale buurtactiviteiten ook het carnaval erbij betrokken. Langzamerhand ontstonden er carnavalsverenigingen die zich uitsluitend op dit feest richtten. Maar ze bestonden praktisch allemaal uit ouderen. Voor jongeren waren er weinig of geen carnavalsactiviteiten en dat vonden wij maar niets.

Oprichting en naam
Nooit zullen de leden van de groep het eens worden over wie op het idee kwam tot oprichting van deze jongerencarnavalsvereniging. De mannelijke leden houden vol dat zij het waren, doch dit wordt tot op de dag van vandaag krachtig weersproken door de dames. Laten we het er op houden dat de mannen (zoals altijd) met de ideeën en de feitelijke oprichting zich bezig hebben gehouden en dat de dames daar tijdens de vakantie in Zeeland ook wat invulling aan hebben gegeven. De naam van de Kinkeluut werd op een vrij democratische manier gekozen, door middel van het invullen van briefjes. Publiek geheim was dat Marlies Oome, stammende uit een `Biesboschfamilie`, met de naam Kinkeluut (de Mayse naam voor kikker) op de proppen was gekomen. Toch wat vrouwelijke inbreng, ere wie ere toekomt!

Kielen
Maar als je een carnavalsvereniging opricht, dan hoor je dat ook uit te dragen. Een eigen kiel was het minste wat er moest komen. Prettig is het dan dat je de kennis, ervaring en tevens de stof tot het maken van een dergelijk kiel binnen je gelederen hebt. Dus werd er bij de familie de Zeeuw (Optima) aan de bel getrokken. Gevolg was dat we keurig in onze blauw/rood geruite kiel, versierd met kikkers op de rug en met witte vilten sjaals onze eerste carnaval konden gaan vieren.

Optocht
Maar als carnavalsvereniging moet je ook meedoen aan carnavaleske activiteiten, dus ook aan de optocht. Wat kon er mooier zijn dan een wagen om te toveren in een Kinkeluut. Hij moest vooral groot en mooi zijn en een die mee kon dingen naar de ereprijzen. Hier ontbrak het ons echter aan kennis en ervaring. Duidelijk was het dat we in ons jeugdig enthousiasme waren doorgeschoten, wat ons later wel eens meer parten speelde. ‘De Kinkeluut` was op zondagmorgen met carnaval niet meer dan een groot stuk gaas om een bus. Dan maar je fantasie de vrije loop laten. Er werden lieslaarzen, regenpakken, rieken en ander materiaal van stal gehaald en deden mee onder het motto: ‘We goan ene kinkeluut vangen, want maoke kunnen we hem niet!` De eerste deelname aan de Mayse carnavalsoptocht was een feit. Oh ja, we hadden geen prijs, want de jury had er niets van begrepen, maar leut hadden we het wel en daar ging het ten slotte om!

 
     
 


Sociëteit Suo Tempore

Sociëteit Suo Tempore, eveneens zetel houdende in Hotel de Korenbeurs hield voor leden en genodigden op vrijdag met carnaval haar eigen besloten bal. Via vaders en kennissen van de leden van de Kinkeluten kwamen we aan het benodigde aantal kaarten om als gehele groep deel te nemen aan dit bal. In onze blauw/rood geruite kielen en witte vilten sjaals viel onze jonge groep op tussen de toen veelal ouderen in traditionele blauwe kielen met boerenzakdoek om de hals geknoopt (of in een schuifje van een luciferdoosje geschoven). Schreeuw je dan als luidruchtige jongerengroep ook nog eens met zijn allen: "Oele oele oele, tam tam tam, wij zijn de leden van de Kinkelutenstam!", dan is het logisch dat er altijd wel mensen zijn die zich daar aan ergeren. Zo gebeurde het dat een paar van de leden ons duidelijk te verstaan gaven dat het volgende Sociëteitsbal geen Kinkelutenbal zou worden. Wellicht is dit toen juist de aanzet geweest om een eigen bal te gaan organiseren.

Het Kinkelutenbal
Een aantal jaren later, wat ouder en wijzer en overtuigd van onze gigantische organisatorische kwaliteiten (daar ontbrak het nooit aan), vonden we toen dat we maar een eigen bal zouden moesten gaan organiseren. De Korenbeurs, al jarenlang onze thuishaven, zou ook plaats van viering moeten worden. Het liefst op de vrijdag voor carnaval, maar daar zat nu juist de sociëteit `Suo Tempore` met hun bal. Daarom kozen we voor een besloten bal op een dag buiten carnaval, temeer omdat we vonden dat het carnaval dat in die tijd voor het gevoel al op vrijdag begon voor iedereen openbaar moest zijn. Het werd daarom de zaterdag, een week voor Carnaval. En zo geschiedde het in 1972 dat we in beperkte kring ons eerste besloten Kinkelutenbal hielden. Echt besloten was het niet, doch vanwege de vermakelijkheidsbelasting, heette het `besloten`.

De Versiering
Thuis bij de leden werden door vooral de dames bloemen van crêpepapier in allerlei kleuren gemaakt, die vervolgens aan hoepels werden geknoopt om daarna aan het plafond te worden bevestigd. Lekker brandbaar zou je tegenwoordig zeggen. Ondanks de evolutie in de versiering zijn de hoepels tot op de dag van vandaag nog onderdeel van de versiering. Deze `versieravonden` waren op zich al zeer gezellige bijeenkomsten, die menig keer uit de hand liep. Toen al waren er de bijna traditionele meningsverschillen tussen kastelein Dim van der Made en ons, c.v. de Kinkeluten. Maar omdat we niet zonder elkaar konden, kwamen we er ook altijd weer uit met Dim.

Muziek zonder Pauzes!
De muziek was in die beginjaren nog niet eens een zodanig belangrijk onderwerp van het bal als tegenwoordig. Toen de pauzes van de muziek een te grote drukte aan de bars gaven, werd door ons het roer omgegooid, de pauzes moesten er uit. De muziek moest constant door draaien vonden wij. Uiteraard was ook daarover een meningsverschil met Dim. Hij dacht daar anders over maar gaf later ruiterlijk toe dat het een gouden vondst was. Er kwamen meer dweilbands en er werden geen pauzes meer gehouden. Het bal groeide uit tot een waar muziekfestijn voor dweilbands en had een grote aantrekkingskracht op vooral de jonge carnavalsvierder. Het was wellicht het eerste en grootste opwarm carnavalsbal in de omtrek.

 
 

 

 

Foto`s Blai op ...

15 02 16

Lees verder

Winnaars best v...

04 02 16

Lees verder

Foto`s Jordy v/...

04 02 16

Lees verder

Vanavond Kinkel...

30 01 16

Lees verder

Nog maar een pa...

26 01 16

Lees verder
 
Nieuwsarchief
 
Kinkeluut login
Login